EIGER TRAIL ZWITSERLAND

24 jul EIGER TRAIL ZWITSERLAND

EIGER TRAIL ZWITSERLAND

Door Onno

Het is een onrustige nacht, ik had me zo voorgenomen om goed te slapen maar door alle zenuwen lig ik vanaf 4 uur al wakker. Ik hoor buiten het MudSweatTrails busje, de E101 lopers worden gebracht naar de start. Niet veel later klinkt er een harde knal; startschot of lawine gevaar indammen? Langzaam tel ik de minuten af tot het moment dat ik op mag staan. Verschillende wekkers gaan er af op de kamer van het hostel. Zwijgend staat iedereen op, ik ga zo snel mogelijk naar de ontbijtzaal om maar te zorgen dat ik het ontbijt snel in m’n maag heb om latere problemen te voorkomen. Gisterochtend was het nog een kakafonie van geluiden in het kleine ontbijtzaaltje, nu is er een gespannen geroezemoes. Veel mensen zitten alleen en ik heb zelf ook niet echt behoefte aan een gesprekje. Zorgvuldig selecteer ik mijn ontbijt en daarna nog snel de laatste materiaalchecks. Het is nog zeker een kwartier lopen van het hostel naar de start, wat tevens ook het eerste klimmetje van de dag is.

Het plan

Ik ben zelf extra nerveus omdat ik toch nog vlak voor deze race last kreeg van mijn achillespees, een souvenirtje van mijn laatste lange training: de Trail Marathon in Wales. Intensieve fysio en sportmassage voerden de boventoon de laatste weken. Met een paar ibuprofen en een conservatief raceplan besluit ik toch van start gaan.

Na een korte warming-up kom ik Jan van RI tegen bij de start. Ik ga nog even kijken bij de eerste startwave van kwart voor zeven en zwaai onze andere RI partner Sanne uit. Vervolgens is het mijn beurt. Direct na het startschot komt de meute op gang en heb ik een klein emotioneel momentje; This is it! Na ruim zeven maanden is dit de race waar ik naartoe geleefd heb … En ik ben erbij! Ik vraag me af of de mensen om mij heen ook in zo’n roes lopen, terwijl we nog geen 2 km onderweg zijn. Nog maar 49 te gaan.

Ik focus mezelf weer op de weg, het is nu alleen nog een asfaltweg die ons het dorp uit leidt, waarschijnlijk de beste gelegenheid om nog een mooi plekje in het peloton te bemachtigen voordat het via smalle singletracks de bergen in gaat. Het hoogteprofiel heb ik eindeloos bestudeerd de afgelopen dagen maar de paden zelf blijven een verrassing. Bij de eerste singletracks begint de filevorming al, ongeduldig probeer ik wat mensen in te halen maar het is toch vooral geduldig wachten tot de paden weer breed genoeg zijn. Om de zoveel tijd probeer ik toch vooral even om me heen te kijken, langzaam verdwijnt Grindelwald achter ons. Het is tamelijk teleurstellend om te zien dat de hoogtemeters wel toenemen maar dat de horizontale kilometers maar niet opschieten. Hier en daar zijn wel wat vlugge paadjes door het bos, dat voelt voor ons Flächländer wat vertrouwder dan de steile bergtrappetjes omhoog die menig bouwbesluit overtreden. Samen met Jouke zigzag ik tussen de meute door.

Plotseling komt de eerste verzorgingspost in beeld, Grosse Scheidegg op 1962m hoogte. Het laatste klimmetje hier naartoe versnel ik mijn pas, het gebruik van de stokken gaat al steeds natuurlijker. Bij de verzorgingspost waait het stevig, de eerste 900+ hoogtemeters hebben we te pakken. Jasje aan, fotootje schieten en door. Het plan is om vooral snel te blijven stijgen. Vooral de eerste tijdslimieten zijn redelijk scherp gesteld. Op die manier denk ik minder last van tijdsdruk te hebben met de technische afdalingen, die extra lastig zullen zijn vanwege mijn beperkte achillespees.

 

Bijna voorbij

De eerste tijdslimiet bij First haal ik met gemak, meer dan een uur heb ik over. Ik begin me al minder zorgen te maken over de tijdslimieten. Nu is het zaak om zo snel mogelijk op de Faulhorn te staan. De weg hier naartoe geeft echt een aantal fantastische uitzichten, langzaam voer ik het tempo steeds iets meer op totdat de echte klim naar de Faulhorn begint. Hier lijkt geen eind aan te komen, wat stijl en wat lang. Regelmatig kom ik groepjes lopers tegen die een lange pauze houden halverwege de helling. Ik besluit om een korte pauze te nemen, gelletje erin en door. Ik begin mijn armen te voelen, ik neem me voor om voor een volgende bergrace mijn armspieren meer te trainen. De krachttraining van de benen en core van de afgelopen weken werpen gelukkig wel hun vruchten af, ook al is het mijn grootste nachtmerrie om met oud ijzer me in het zweet te werken in een veel te benauwd sportlokaal.

Vrijwel de gehele klim kijk ik naar de verzorgingspost bovenop de top, de Faulhorn. Het lijkt niet veel uit te maken hoeveel stappen ik zet, dichterbij kom ik niet. Na zo’n 5 uur en 10 minuten bereik ik dan echt de top. Ik neem me voor om hier echt even een langere pauze te nemen. De MudSweatTrails Crew in de vorm van Marc en Charissa vangen me op. Opgewekt vertel ik dat ik het jammer vind dat het alweer bijna voorbij is. Marc vindt die gedacht iets te optimistisch maar raadt wel aan om de stokken op te bergen. Plotseling staat hier Jan naast me; blijkt dat hij kort achter me zat waar ik er steeds van overtuigd was dat hij voor me zat.

Ik vul m’n water nog een keer aan en begin aan de afdaling samen met Jan; ik heb goede hoop om een eindtijd van ongeveer 10 uur neer te zetten. “Nu niks stoms doen, dan lukt het wel” klinkt als een mantra door mijn hoofd. Normaal gesproken kan ik daar vrij goed gehoor aan geven maar hier bij de afdaling van de Faulhorn is het lastig om niks stoms te doen. Een enorm technische afdaling zorgt ervoor dat er grotere gaten komen tussen de lopers. Ik probeer hier van te profiteren door slinks tussen de lopers door te springen wat niet iedereen evengoed kan waarderen. Hardlopend waar dat kan passeer ik de nodige groepjes en raak ik Jan weer kwijt. De ondergrond is rotsachtig dus een mogelijke val wordt hier gelijk zwaar afgestraft.

We blijven gestaag afdalen en na een tijdje komt er meer asfalt, weiland en bos. We hebben de rotsen achter ons gelaten. Ik realiseer me dat ik ruim over de marathon afstand heen zit en dat geeft ruimte voor een klein jubelmomentje; “Oh my God I can’t believe, never been this far away from home” van de Kaiser Chiefs klinkt er door m’n hoofd.

Vloeken in de kerk

Dan bij een sterk aflopend knollenveldje gaat het mis en ga ik hard door m’n enkel. Notabene mijn “gezonde” rechter been. Ik verbijt de pijn en wandel door, om vervolgens weer rustig door te rennen. Het terrein blijft wisselen tussen knollenvelden en technische bospaadjes. Het bos was een veel vervloekt stuk van het parcours had ik al gehoord. Ook ik vervloek het bos, alle snelheid was er uit, met een lamme enkel de technische klimmetjes en afdalingen in het bos nemen viel niet mee. Ik ging nog twee keer door die zelfde enkel heen. Ik nam nog een extra ibuprofennetje om maar te hopen dat ik zachtjes in een donzige roze ibu-wolk de berg af kon dalen. Ik smachtte inmiddels naar het asfalt, ook al is dat normaal gesproken vloeken in de trailrunnerskerk.

Toen kwam eindelijk het asfalt, maar wel zo stijl naar beneden dat het voelde alsof je een eindeloze halfpipe af rende. De krachten op de bovenbenen waren enorm, maar je moest mee rennen. Een Vlaming waarmee ik een paar keertje stuivertje had gewisseld riep me nog na: “Hé, wat heeft U gegeten?!”

Ik neem me voor om het laatste stuk zoveel mogelijk te rennen nu ik eindelijk op het asfalt was beland. Finishen binnen de 10 uur is ambitieus geworden omdat ik veel tijd verloren ben door mijn origami pootje die nog steeds de neiging had om alle kanten op te vouwen behalve de goede. Ik vrees de laatste monsterlijke klim die we met de parcoursverkenning van afgelopen donderdag hebben getest. De afstand op mijn klokje staat al ruim op 51K. Ik vind het wel mooi geweest; zo’n ultra moet ook niet te lang gaan duren. De laatste paar honderd meters door Grindelwald volgen, dan de houten schans; vaag moet ik denken aan Ter Land, Ter Zee en in de Lucht … Ik ben overal geweest vandaag. Ik passeer de finishlijn 10 uur en 22 minuten nadat ik vertrokken ben en wil bijna weer omdraaien, het was zo ontzettend gaaf daarboven … The mountains are calling me back!

 

Deze blog is geschreven door Onno Keijzers

Kees Adema
kees-adema@hotmail.com
No Comments

Post A Comment